Mapy świata drukowane w latach 1800–1899: atlasy szkolne, mapy tematyczne roślin, zwierząt i kompasu oraz XIX-wieczne faksymile średniowiecznych map świata. Każda odrestaurowana ze skanu biblioteki o podanym źródle i gotowa do druku w 300 dpi.
Świat na mapach XIX wieku
Około 1800 roku znano już większość wybrzeży — mapa Wallisa z tego roku pokazuje już Nową Południową Walię i Botany Bay — choć wnętrze Afryki wciąż było w dużej mierze puste na mapie Emmy Willard z 1839 roku. Mapy świata zaczęły więc pokazywać co innego: dokąd wskazywał kompas, na mapach deklinacji Hansteena; gdzie żyją rośliny i ptaki, w Physical Atlas Johnstona z 1848 roku; drogi na kalifornijskie pola złota, na mapie Burra z 1850 roku; ilu emigrantów przepłynęło oceany w 1858 roku, na mapie przepływów Minarda; które leki pochodziły z jakiego kraju, na mapie farmaceutycznej Barbera z 1870 roku.
Stulecie bawiło się też mapą. Wallis sprzedawał swoją mapę świata z 1800 roku pociętą na puzzle z 54 elementów; Stieler nałożył na siebie dwie półkule, by pokazać antypody; a w 1893 roku Orlando Ferguson wydrukował mapę kwadratowej i nieruchomej Ziemi z aniołem w każdym rogu. Był to też wielki czas faksymile: Jomard w Paryżu, Konrad Miller w Stuttgarcie oraz Joachim Lelewel odtwarzali średniowieczne i arabskie mapy świata, a te XIX-wieczne druki są tu obok oryginalnych arkuszy.
Mapy z XIX wieku w tej kolekcji
- Wallis, 1800, mapa-puzzle; The World Arrowsmitha, około 1807, „według odkryć i obserwacji dokonanych podczas najnowszych podróży”; Sherwood, Neely and Jones, 1810; oraz dwie mapy podpisane przez kobiety: Mary Van Schaack (1811) i Elizabeth Knight (około 1816).
- Mapy naukowe: mapy deklinacji oraz mapy deklinacji i inklinacji Hansteena, około 1807; geografia roślin Johnstona z 1845 i 1848 roku oraz jego geografia zwierząt z 1848 roku; mapa Minarda o emigrantach świata w 1858 roku; oraz mapa farmaceutyczna Barbera, 1870.
- Mapy historii i świata starożytnego: świat Emmy Willard z jej historii powszechnej, 1839; Orbis veteribus notus d’Anville’a (1811), Macpherson (1818) i Tanner (1826).
- Planiglob antypodów Stielera, 1816; drogi do Kalifornii Burra, 1850; Imperium Brytyjskie w jednym spojrzeniu Bartholomew, lata 50. XIX wieku; planisferium Driouxa (około 1867) i planisferium Viviena de Saint-Martina (1873); oraz kwadratowa i nieruchoma Ziemia Fergusona, 1893.
- Faksymile: mappae mundi Jomarda — z Lipska, turyńska i Higdena; tablice Millera z 1895 roku — mapa z Psałterza, mapy Beatusa Paris II i z Turynu, mapy Hieronima przedstawiające Azję i Palestynę oraz mapa z Sawley; świat al-Istachriego w wydaniu Lelewela z 1852 roku, z południem u góry; oraz faksymile Bomsdorffa z 1872 roku przedstawiające XVI-wieczną włoską mapę świata.
Po XVIII wieku
W porównaniu z XVIII wiekiem różnica tkwi w pustych miejscach: Pacyfik jest naniesiony na mapy, wschodnie wybrzeże Australii narysowane, a to, co wciąż nieznane, jak wnętrze Afryki, zostaje uczciwie puste. Średniowieczne faksymile są też zebrane tematycznie w dziale mappae mundi i mapy średniowieczne.
Jak wybrać i wydrukować mapę z XIX wieku
Rozmiary wynoszą od 28 cm w przypadku najmniejszego faksymile Jomarda do 106 cm w przypadku płaskiej Ziemi Fergusona; większość oryginalnych arkuszy drukuje się czysto do 40–75 cm. Mapy tematyczne, takie jak mapy Johnstona, Minarda i Barbera, mają drobny druk i długie legendy, więc najlepiej czyta się je w rozmiarze 60 cm lub większym. Na światłodrukach Millera kolory rękopisów widać jako odcienie szarości. Przy każdej mapie podany jest największy rozmiar, w jakim arkusz drukuje się czysto w 300 dpi.
Pytania
Jak wyglądała mapa świata w 1800 roku?
W zarysie była bliska dzisiejszej. Mapa Johna Wallisa z 1800 roku pokazuje już Nową Południową Walię i Botany Bay na wschodnim wybrzeżu Nowej Holandii, a Pacyfik po wyprawach Cooka roi się od nazw wysp. Otwarte pozostawały wnętrza lądów — przede wszystkim Afryki, wciąż w dużej mierze pustej na mapie Emmy Willard z 1839 roku.
Dlaczego mapy średniowieczne są w dziale XIX wieku?
Ponieważ te arkusze wydrukowano w XIX wieku. Litografie Jomarda z lat 1842–1862, atlas Lelewela z 1852 roku i światłodrukowe tablice Konrada Millera z 1895 roku odtwarzają mapy świata narysowane wiele stuleci wcześniej. Kupują Państwo odrestaurowany skan tego drukowanego faksymile, a przy każdej mapie podany jest oryginał i wydanie.
Do jakiego rozmiaru można wydrukować mapę świata z XIX wieku?
Od 28 cm w przypadku najmniejszych arkuszy Jomarda do 106 cm w przypadku mapy Fergusona, w 300 dpi; większość oryginalnych arkuszy do 40–75 cm. Największy czysty rozmiar podany jest na stronie każdej mapy, wyliczony ze skanu, a nigdy z powiększenia.
Inne stulecia: XVI wiek · XVII wiek · XVIII wiek · Wszystkie stare mapy świata