Mapy świata drukowane w latach 1600–1699, w stuleciu wielkich wydawców atlasów: Hondiusa, Blaeua, Visschera i Sansona. Każda odrestaurowana ze skanu biblioteki o podanym źródle i gotowa do druku w 300 dpi.
Świat na mapach XVII wieku
XVII wiek należy do wydawców atlasów. W Amsterdamie rodzina Hondiusów, Willem Blaeu, Johannes Janssonius i Visscherowie uczynili z mapy świata przedmiot reprezentacyjny: dwie półkule w ramie z planet, pór roku lub scen z Pisma Świętego. Blaeu umieścił u szczytu swojej mapy Sola i jego konie; mapa Geylekercka z 1618 roku ma Eden wzdłuż górnej krawędzi, a Sąd Ostateczny wzdłuż dolnej. W Paryżu Nicolas Sanson i jego siostrzeniec Pierre Duval rysowali arkusze skromniejsze i bardziej uczone, a w Londynie John Seller i Robert Morden wydawali własne.
Stulecie wyznaczają dwa kształty. Kalifornia jest rysowana jako wyspa na arkuszu za arkuszem, od mapy Danckertsa i Taverniera z 1628 roku po mapę Visschera z około 1690 roku. A Australia po raz pierwszy pojawia się jako wybrzeże: holenderskie statki naniosły na mapy jej północne, zachodnie i południowe brzegi, które mapy podpisują Hollandia Nova lub Nouvelle Hollande, podczas gdy wschodnie wybrzeże pozostaje puste aż do następnego stulecia.
Mapy z XVII wieku w tej kolekcji
- Mercator i Hondius, Orbis terrae, 1602: świat Mercatora, powiększony i wyryty przez Jodocusa Hondiusa, wydrukowany w Paryżu przez Jeana Le Clerca, otoczony mapami wiatrów, mapą Księżyca i sferą armilarną.
- Geylekerck, 1618, wydana przez Janssoniusa w Amsterdamie, z Edenem, Sądem Ostatecznym i czterema porami roku wokół półkul.
- Danckerts i Tavernier, Paryż 1628: mapa całego świata „według najnowszych relacji Anglików, Holendrów i innych”, z Zatoką Hudsona oznaczoną jako wielki ocean odkryty w 1612 roku.
- Nova totius terrarum orbis Blaeua z około 1635 roku, dedykowana amsterdamskiemu burmistrzowi Cornelisowi Hooftowi, jego mapa z 1645 roku oraz mapy Hondiusa z 1641 i 1655 roku.
- Mappe-monde Nicolasa Sansona z 1651 roku i Hydrographie z 1652 roku oraz późniejsze wydania jego świata drukowane w Londynie (1680), Rzymie (1684) i Amsterdamie (około 1696) — ostatnie wciąż podpisane „Par M. Sanson” prawie trzydzieści lat po jego śmierci.
- Carte universelle du commerce Duvala, 1677, mapa świata ze szlakami morskimi do Indii Zachodnich i Wschodnich; Novissima totius terrarum orbis tabula Sellera, około 1675, z diagramem układu kopernikańskiego; oraz mapa Mordena i Berry’ego z około 1690 roku.
- Orbis terrarum nova et accuratissima tabula Visschera, około 1690, oraz mapa ścienna Rosaccia, z wyrytą datą 1597, skatalogowana przez Bibliotekę Kongresu jako pochodząca z około 1643 roku: dziesięć arkuszy, 103 × 180 cm.
Między XVI a XVIII wiekiem
W porównaniu z XVI wiekiem miedzioryt zastąpił drzeworyt, a wielki kontynent południowy skurczył się do naniesionych na mapy fragmentów Nowej Holandii. W XVIII wieku ozdób ubywa, długości geograficzne poprawia się na podstawie obserwacji astronomicznych, a Kalifornia powoli wraca do lądu stałego. Wyspa ma własną kolekcję: Kalifornia jako wyspa.
Jak wybrać i wydrukować mapę z XVII wieku
Rozmiary wynoszą od 39 cm w przypadku mapy Blaeua z około 1635 roku do 187 cm w przypadku mapy ściennej Rosaccia. Większość arkuszy z dwiema półkulami drukuje się czysto do 51–62 cm, a mapa Danckertsa, mapa Mordena i londyński Sanson do 89–97 cm. Arkusze są poziome, w proporcjach zbliżonych do 4 : 3, a kilka z nich jest ręcznie kolorowanych, tak jak przechowują je biblioteki.
Pytania
Jak wyglądała mapa świata w XVII wieku?
Zwykle były to dwie półkule obok siebie. Europa, Afryka i Azja mają kształty bliskie współczesnym; Kalifornia jest wyspą; północ Ameryki wciąż pozostaje w sferze domysłów; a Australia to tylko północne, zachodnie i południowe wybrzeża naniesione na mapy przez holenderskie statki. Wokół półkul wydawcy dodawali planety, pory roku, żywioły i sceny z Pisma Świętego.
Dlaczego Kalifornia jest wyspą na XVII-wiecznych mapach?
Wyspa przechodziła z mapy na mapę, a holenderscy, francuscy i angielscy wydawcy powtarzali ją przez większą część stulecia: jest na mapie Danckertsa i Taverniera z 1628 roku, Sansona z 1651 roku, Sellera z około 1675 roku i Visschera z około 1690 roku. Jezuita Eusebio Kino wykazał później, wędrując pieszo, że Kalifornia łączy się z kontynentem, a mimo to niektórzy wydawcy trzymali się wyspy jeszcze długo w XVIII wieku.
Kim byli wielcy kartografowie XVII wieku?
W Amsterdamie rodzina Hondiusów, Willem Blaeu, Johannes Janssonius i Visscherowie; w Paryżu Nicolas Sanson i Pierre Duval; w Londynie John Seller i Robert Morden. Mapy ich wszystkich są na tej stronie.
Do jakiego rozmiaru można wydrukować mapę świata z XVII wieku?
Od 39 cm do 187 cm w 300 dpi, zależnie od arkusza; większość drukuje się czysto do 51–62 cm. Największy czysty rozmiar podany jest na stronie każdej mapy, wyliczony ze skanu, a nigdy z powiększenia.
Inne stulecia: XVI wiek · XVIII wiek · XIX wiek · Wszystkie stare mapy świata