Stara mapa świata 1811 — d'Anville, Orbis Veteribus Notus

Stara mapa świata znanego starożytnym

To nie jest mapa świata z 1811 roku. To świat znany starożytnym – Orbis veteribus notus – narysowany przez Jeana Baptiste’a Bourguignona d’Anville’a (1697–1782), paryskiego geografa, który, jak ujmuje to Britannica, znacznie podniósł standardy kartografii. Wydał tę mapę w Paryżu w 1763 roku i poprawił ją w 1776 roku. Ten ręcznie kolorowany arkusz to norymberskie wydanie z 1811 roku z warsztatu Schneider-Weigel, który od początku lat 80. XVIII wieku wznawiał mapy świata starożytnego d’Anville’a.

Geograf, który zatrzymał się na krawędzi

D’Anville sięgał bezpośrednio do pisarzy starożytnych, zamiast kopiować starsze mapy, i zostawiał puste to, czego nie potwierdzało żadne źródło. Łacińska notka w prawym dolnym rogu, zatytułowana Monitum, wyraża tę myśl jego własnymi słowami: wcześniejsze mapy świata starożytnego pokazywały całą Europę, Azję i Afrykę tak, jak znane są dziś, i przez to wykraczały „daleko poza rzeczywiste granice świata starożytnego”. Jego mapa kończy się tam, gdzie kończyła się wiedza starożytnych. Jeśli porównają ją Państwo z dzisiejszymi mapami tych samych ziem – mówi notka – łatwo ocenią Państwo, jak wielka jest różnica między geografią starożytną a współczesną.

Dlatego krawędzie mapy pustoszeją. Sinae i Serica, krainy Chińczyków i jedwabiu, leżą na wschodnim skraju; Thule to mała wyspa za Orcades, czyli Orkadami; na południe od Gór Księżycowych Afryka jest niemal pustym papierem.

Na co zwrócić uwagę na arkuszu

• U góry po lewej: Ventorum plagae et nomina apud veteres, wiatry i ich nazwy u starożytnych – Septentrio, po grecku Aparctias, z północy; Auster lub Notus z południa; Favonius lub Zephyrus z zachodu; Subsolanus lub Apeliotes ze wschodu, a także wiatry pośrednie.
• U dołu po lewej: Mensurae itinerariae, osiem podziałek starożytnych odległości – mile rzymskie, trzy rodzaje stadiów greckich, perskie parasangi równe trzem milom, egipskie schoeni równe czterem, ligi galijskie i francuskie.
• Nil wypływający z dwóch jezior, Nili Palus Occidentalis i Orientalis, poniżej Lunae Montes, czyli Gór Księżycowych – odpowiedź Ptolemeusza na pytanie, gdzie zaczyna się rzeka.
• Taprobana, starożytna nazwa Sri Lanki, na południe od Indii; Cinnamomifera Regio, kraina cynamonu, na wybrzeżu Afryki Wschodniej.
• Długość geograficzna liczona od Ferro, czyli wyspy El Hierro na Wyspach Kanaryjskich, którą geografowie francuscy i liczni inni geografowie europejscy przyjmowali wówczas za południk zerowy.

Wzór wędrował dalej: Laurie & Whittle wznowili go w Londynie w 1794 roku, a niewielkie kopie rytowane w Nowym Jorku około 1814 roku i w Londynie w 1821 roku wciąż zachowują południk Ferro i diagram wiatrów. Notatki ołówkiem w prawym górnym rogu i wzdłuż dolnej krawędzi dodała biblioteka i nie są one częścią druku.

Państwa plik

Jak drukować

• Proszę drukować w 300 dpi w podanym formacie i nie pozwolić drukarni powiększyć pliku.
• Proszę wybrać archiwum o proporcjach ramy.
• Gdzie wydrukować: drukarnie w pobliżu i sprawdzone ceny laboratoriów internetowych.

Źródło i prawa

Boston Public Library, Norman B. Leventhal Map & Education Center, sygnatura G3201.S2 1811 .A58x. Brak znanych ograniczeń użycia, a biblioteka jest wymieniona w paszporcie każdego archiwum. Opis w katalogu: Leventhal Map & Education Center →