Stara mapa świata 1710 — Hōtan, Nansenbushū Bankoku Shōka
Opis
Stara buddyjska mapa świata, Kioto, 1710
Ta drzeworytnicza mapa przedstawia świat tak, jak opisuje go kosmologia buddyjska: Jambudwipę (Jambudvīpa), kontynent zamieszkany przez ludzi, z jeziorem Anavatapta pośrodku. Biblioteka Kongresu katalogowo opisuje ją jako Nansenbushū bankoku shōka no zu, dzieło Sōshuna, wydane w Kioto przez Bundaikena Uhei w siódmym roku ery Hōei, czyli w 1710 roku. Zapis katalogowy podaje, że mapa przedstawia świat „based on knowledge from numerous famous Chinese and Japanese classics and Buddhism”. Tytuł biegnie wzdłuż górnej krawędzi: 南瞻部洲萬國掌菓之圖, co D. Max Moerman tłumaczy jako „Handy Map of the Myriad Countries of Jambudvīpa”.
Sōshun jest lepiej znany jako Hōtan (1659–1738), mnich szkoły kegon, który odnowił kiotyjską świątynię Kegonji. Na arkuszu podpisuje się jako 頭陀浪華子, Zuda Naniwashi; Biblioteka Uniwersytetu w Kioto zaznacza, że Naniwashi ma być pseudonimem Hōtana. W opracowaniu z 2021 roku w Hualin International Journal of Buddhist Studies Moerman nazywa tę mapę „the largest and most detailed Buddhist map of the world ever printed”.
Ramka po lewej stronie tytułu wymienia księgi, na których oparto mapę; według Moermana jest ich ponad sto. Jego głównym przewodnikiem był opis podróży Xuanzanga do Indii, choć, jak zauważa Moerman, sama trasa pielgrzyma nie została tu naniesiona. Dla Chin Hōtan posłużył się chińską mapą cesarstwa Ming, wydaną po raz pierwszy w 1663 roku, a dla Europy jedną z uproszczonych wersji jezuickich map świata Matteo Ricciego, drukowanych w Japonii.
W centrum jezioro Anavatapta, 阿耨達池, ukazane jest jako spirala pierścieni górskich wokół zwiniętej, smoczej postaci. Moerman opisuje jego cztery wypływy jako pyski srebrnego wołu, złotego słonia, konia z lapis lazuli i kryształowego lwa, z których płyną cztery wielkie rzeki, wśród nich Ganges.
Krańce kontynentu buddyjskiego niosą coś nowego. Według Moermana była to pierwsza buddyjska mapa świata, która obejmowała Europę i Amerykę w zachodnich i wschodnich krainach pogranicza. W północno-zachodnim narożniku Europa staje się skupiskiem wysp o nazwach zapisanych katakaną, z których największa nosi napis エウロハ, Europa.
Japonia leży blisko wschodniej krawędzi, a jej prowincje są opisane wokół stolicy, 京兆. Na wschodniej granicy ziemie ucięte przez ramkę noszą napisy 扶桑國, 大漢國 i 狗奴國, a dalej na południe wybrzeże ma nazwy 金加西蠟 i 伯西兒, czyli Castilla del Oro i Brazylia.
Na co zwrócić uwagę na arkuszu
- Ramka obok tytułu, zatytułowana 此圖所據内外典目, czyli wykaz ksiąg buddyjskich i innych, na których oparto mapę; wśród tytułów są 紅毛國圖 i 扶桑國圖.
- Duża wyspa 西女國, Kraj Zachodnich Kobiet, na zachodnim oceanie.
- Poniżej cypla Indii wyspa 執師子國, Siṃhala, z obwodem podanym jako 周七千里, siedem tysięcy li.
- Morza przedstawione jako fale, pustynie jako kropki; zapis Biblioteki Kongresu odnotowuje, że głębokości pokazano obrazowo.
- Przedmowa Hōtana w dolnych narożnikach, kończąca się po lewej stronie datą 寶永歳次庚寅杪春月穀旦, pomyślnym dniem późnej wiosny 1710 roku, oraz podpisem 大日本國京兆頭陀浪華子製圖并撰.
Moerman zauważa, że mapa pozostawała w druku przez ponad sto lat i dała początek licznym uproszczonym i pomniejszonym wydaniom; zapis z Uniwersytetu w Kioto opisuje wersję z 1744 roku zmniejszoną mniej więcej do jednej czwartej, z nazwami zapisanymi w kanie. Egzemplarz Biblioteki Kongresu jest odbitką drzeworytniczą o wymiarach 115 × 143 cm, złożoną w okładkę 24 × 18 cm, przechowywaną pod sygnaturą G3200 1710 .H61; jego zapis odnotowuje, że mapa i jej autor, Hōtan, figurują w przeglądzie wczesnej kartografii w Imago Mundi (t. 10, 1954), który przytacza określenie „prototype of Buddhist world maps”. Państwa plik powstał z jego skanu.
Wszystko na tym arkuszu: pełny opis
Wszystkie napisy na arkuszu
Arkusz jest opisany znakami chińskimi, wiele z nich ma obok drobne japońskie znaki czytania, a nazwy europejskie zapisano katakaną. Napisy podajemy poniżej tak, jak wydrukowano. Mapa zawiera kilkaset nazw; wykaz podaje w całości teksty poza mapą, tam gdzie udało się je odczytać, a wewnątrz mapy główne nazwy według regionów. Katakana zapisana poziomo biegnie od prawej do lewej i jest tu podana w kolejności czytania. To, czego nie udało się odczytać z pewnością, pominięto.
- Górny środek, w ramce: 南瞻部洲萬國掌菓之圖 [Handy Map of the Myriad Countries of Jambudvīpa, w tłumaczeniu Moermana].
- Lewy górny róg, ramkowany wykaz zatytułowany 此圖所據内外典目 [katalog ksiąg buddyjskich i innych, na których oparto mapę], z tytułami w kolumnach, wśród nich 水經, 山海經, 佛祖統紀, 佛祖通載, 萬國圖志, 紅毛國圖, 扶桑國圖, 高麗圖, 琉球志, 廣州志, 交州志 i 西湖圖; w dwóch ostatnich kolumnach widnieje data 寶永歳次己丑, a po niej mniejszy wiersz kończący się słowami 月穀旦, w roku Hōei odpowiadającym 1709.
- Środek: 阿耨達池 [jezioro Anavatapta] wewnątrz spirali; w pobliżu 懸度山 i 鉢露羅國.
- Północny zachód, Europa jako wyspy: エウロハ, ヒリタニヤ, ノヘルジヤ, ホロニヤ, トルコ, イタリヤ (zapisane poziomo), a znakami chińskimi 紅毛, 長毛國 i 小人.
- Zachodni ocean: wyspa 西女國 [Kraj Zachodnich Kobiet].
- Południe: poniżej cypla Indii 秣剌耶山 i 布呾洛迦山; wyspa 執師子國 z napisem 周七千里 [obwód siedem tysięcy li]; na małej wyspie przy dolnej krawędzi 石佛 [kamienny Budda].
- Wschód: Chiny z prefekturami w prostokątnych etykietach kończących się na 府, a także 山海關 i 泰山; Korea z napisami 朝鮮, 高句麗, 百濟 i 新羅; Japonia z prowincjami, stolicą 京兆 i wyspą 種嶋; dalej, na wschodniej granicy, 扶桑國, 大漢國 i 狗奴國; na oceanie małe wyspy 小人國 i 毛人國; jeszcze dalej na południe wybrzeże z napisami 金加西蠟 i 伯西兒.
- Prawy dolny i lewy dolny róg: przedmowa Hōtana w kolumnach tekstu, ze znakami czytania; wymienia ona pielgrzymów 法顯 i 玄奘 oraz dzieło 西域記.
- Lewy dolny róg, na końcu przedmowy: 寶永歳次庚寅杪春月穀旦 [Hōei, rok kanoe-tora, pomyślny dzień ostatniego miesiąca wiosny, czyli 1710 rok] oraz 大日本國京兆頭陀浪華子製圖并撰 [wykonał i napisał żebrzący mnich Naniwashi ze stolicy Wielkiej Japonii].
- Lewy dół, pod kolofonem: sygnatura wydawcy 書肆 文臺軒… 藏版 [klocze drzeworytnicze należą do księgarza Bundaikena], czyli Bundaiken Uhei z zapisów katalogowych; imię jest na tym skanie trudne do odczytania.
Arkusz nosi dwie daty: wykaz źródeł opatrzono datą w roku Hōei odpowiadającym 1709, a kolofon przedmowy datą następnego roku, 1710. Zapis z Iwase Bunko podobnie podaje rok 1709 dla powstania dzieła i 1710 dla wydania, a Muzeum Edo-Tokio datuje swój egzemplarz na 1709.
Wydania i inne znane egzemplarze
- Biblioteka Kongresu, G3200 1710 .H61: Nansenbushū bankoku shōka no zu, Sōshun, [Kioto], Bundaiken Uhei, Hōei 7 [1710]; „1 map ; 115 x 143 cm., folded in cover 24 x 18 cm.”; „Wood block print.”; „Depths shown pictorially.” Państwa plik powstał z tego egzemplarza.
- David Rumsey Map Collection, numer na liście 5763.001: 115 × 143 cm, kolorowany ręcznie, złożony w okładkę 24 × 19 cm, z adnotacjami czerwonym atramentem.
- Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley, East Asian Library, kolekcja map japońskich A1: 115 × 145 cm, po złożeniu 36 × 20 cm.
- Biblioteka Uniwersytetu w Kioto, kolekcja Muroga, 室賀/YG/21/2-45: drzeworyt, 117 × 145 cm; ta sama kolekcja zawiera pomniejszoną wersję popularną z 1744 roku, wykonaną przez Hanabō Heizō, 52 × 71 cm.
- Iwase Bunko, Nishio: 116,5 × 142,8 cm, okładka 23,5 × 18,4 cm.
- Biblioteka Uniwersytetu Ryukoku, 022-742-1: odbitka drzeworytnicza czarnym tuszem (木版墨摺).
- Biblioteka Uniwersytetu Tohoku, kolekcja Kano, 3/9403/1: kolorowany, złożony.
- Muzeum Edo-Tokio, 91009656: datowany na 1709, 117,0 × 141,3 cm.
- Biblioteka Uniwersytetu Princeton, 6358908, oraz Biblioteka Uniwersytetu Michigan (115 × 145 cm); MacLean Collection, 29629, 114 × 144 cm.
Wymiary różnią się nieznacznie w poszczególnych zapisach, od około 114 do 117 cm na od 141 do 145 cm; Moerman podaje 121 × 144 cm dla egzemplarza Rumseya. Żaden z tych zapisów nie wymienia stanów drzeworytu.
Hasła katalogowe i źródła
- Biblioteka Kongresu, LCCN 96685908, sygnatura G3200 1710 .H61, identyfikator cyfrowy g3200.ct002184, numer kontrolny nabytku 94-37; hasła przedmiotowe „World maps--Early works to 1800”, „India--Maps”, „China--Maps”; uwaga: „Map and author, Hōtan, listed in Imago Mundi’s Review of early cartography, v. 10, 1954.”
Źródła opowieści i tego opisu: zapis Biblioteki Kongresu; D. Max Moerman, opracowanie w Hualin International Journal of Buddhist Studies 4.1 (2021); Biblioteka Uniwersytetu w Kioto, zapisy mapy z 1710 roku i jej pomniejszenia z 1744 roku; Kotobank, Nihon jinmei daijiten, hasło Hōtan; zapisy NDL Search egzemplarzy Iwase Bunko i Ryukoku; zapisy Uniwersytetu Tohoku, Muzeum Edo-Tokio, David Rumsey Map Collection, UC Berkeley, Princeton, Uniwersytetu Michigan oraz Leventhal Map & Education Center.
Ten egzemplarz
Skan pokazuje mapę wydrukowaną czarnym tuszem, bez kolorowania ręcznego; nie zauważyliśmy odręcznych notatek. Wielki arkusz złożono z łączonych kawałków papieru, a łączenia i zgięcia złożonej mapy widoczne są na obrazie jako blade proste linie. Wzdłuż dolnej części lewej krawędzi poza drukowaną ramką widać pasek niebieskoszarego papieru.
Państwa plik
| Oryginał | Kioto, 1710, Library of Congress G3200 1710 .H61; drzeworyt, 115 × 143 cm |
| Skan | cały arkusz 17400 × 14066 px; mapa w ramce kadrowania 17195 × 13788 px |
| Wydruk przy 300 dpi | mapa drukuje się do 145 cm, cały arkusz z marginesami do 147 cm |
| Do pobrania | sześć archiwów ZIP: cały arkusz, przycięty, 3:2, 4:3, 5:4 i ISO A |
| W każdym archiwum | jeden JPEG w 300 dpi, paszport restauracji w PDF, plik READ ME |
Jak drukować
- Przy 300 dpi mapa drukuje się do 145 cm. Proszę wybrać archiwum pasujące do ramy i zamówić matowy papier fine art, sRGB, bez automatycznej korekcji.
- Gdzie wydrukować: drukarnie w pobliżu i sprawdzone ceny laboratoriów internetowych.
Źródło i prawa
Library of Congress oświadcza, że zdigitalizowane zbiory jej Geography and Map Division można swobodnie wykorzystywać, chyba że zastrzeżenie praw mówi inaczej; ten rekord takiego zastrzeżenia nie ma. Rekord podaje technikę: drzeworyt, i nie wspomina o kolorowaniu. W pakiecie nie ma pliku TIFF. Opis w katalogu: Library of Congress →
Specyfikacja
- Chiński
- Japoński
Załączniki
Opinie
Nie znaleziono opinii
Zobacz także
-
Stara mapa świata 1602 — Mercator i Hondius, Orbis Terrae
-
Stara mapa Azji ok. 1150 — mapa Hieronima, faksymile Millera 1895, tabl. 11
-
Stara mapa świata 1807 — Hansteen, Abweichungskarten
-
Stara mapa świata ok. 1190 — Sawley, faksymile Millera 1895, tabl. 13
-
Stara mapa świata ok. 1816 — Elizabeth Knight, Map of the World
-
Stara mapa świata ok. 1845 — Johnston, geografia roślin
