Oude wereldkaart 1811 — d'Anville, Orbis Veteribus Notus

Een oude wereldkaart van de wereld die de oudheid kende

Dit is geen kaart van de wereld in 1811. Het is de wereld die de Ouden kenden – Orbis veteribus notus –, getekend door Jean Baptiste Bourguignon d’Anville (1697–1782), de Parijse geograaf die, in de woorden van de Britannica, de normen van de cartografie sterk verbeterde. Hij publiceerde de kaart in 1763 in Parijs en herzag haar in 1776. Dit met de hand ingekleurde blad is de Neurenbergse uitgave van 1811 uit de werkplaats Schneider-Weigel, die d’Anvilles kaarten van de antieke wereld sinds het begin van de jaren 1780 opnieuw uitgaf.

Een geograaf die halt hield aan de rand

D’Anville ging terug naar de antieke schrijvers zelf in plaats van oudere kaarten over te nemen, en liet leeg wat door geen enkele bron werd gestaafd. De Latijnse notitie in de rechteronderhoek, met als opschrift Monitum, zegt het in zijn eigen woorden: eerdere kaarten van de antieke wereld toonden heel Europa, Azië en Afrika zoals ze vandaag bekend zijn, en gingen daarmee “ver voorbij de werkelijke grenzen van de antieke wereld”. Zijn kaart houdt op waar de antieke kennis ophield. Vergelijkt u haar met hedendaagse kaarten van dezelfde gebieden, zegt de notitie, en u zult gemakkelijk beoordelen hoe groot het verschil tussen de antieke en de moderne geografie is.

Daardoor worden de randen steeds leger. De Sinae en Serica, de landen van de Chinezen en van de zijde, liggen aan de oostelijke rand; Thule is een klein eiland voorbij de Orcades, de Orkney-eilanden; ten zuiden van de Maanbergen is Afrika bijna leeg papier.

Wat u op het blad kunt ontdekken

• Linksboven: Ventorum plagae et nomina apud veteres, de winden en hun namen bij de Ouden – Septentrio, in het Grieks Aparctias, uit het noorden; Auster of Notus uit het zuiden; Favonius of Zephyrus uit het westen; Subsolanus of Apeliotes uit het oosten, met de winden daartussen.
• Linksonder: Mensurae itinerariae, acht schalen van antieke afstanden – Romeinse mijlen, drie soorten Griekse stadiën, Perzische parasangen van drie mijl, Egyptische schoeni van vier, Gallische en Franse leugae.
• De Nijl die uit twee meren ontspringt, Nili Palus Occidentalis en Orientalis, onder de Lunae Montes, de Maanbergen – het antwoord van Ptolemaeus op de vraag waar de rivier begint.
• Taprobana, de antieke naam van Sri Lanka, ten zuiden van India; Cinnamomifera Regio, het kaneelland, aan de kust van Oost-Afrika.
• De lengte geteld vanaf Ferro, het eiland El Hierro op de Canarische Eilanden, dat Franse en veel andere Europese geografen toen als nulmeridiaan gebruikten.

Het ontwerp reisde verder: Laurie & Whittle gaven het in 1794 opnieuw uit in Londen, en kleine kopieën, gegraveerd in New York rond 1814 en in Londen in 1821, behouden nog steeds de meridiaan van Ferro en het windschema. De potloodnotities rechtsboven en langs de onderrand zijn door de bibliotheek toegevoegd en horen niet bij de prent.

Uw bestand

Hoe u afdrukt

• Druk af op 300 dpi op het aangegeven formaat en laat de drukker het bestand niet opschalen.
• Kies het archief waarvan de verhoudingen bij uw lijst passen.
• Waar afdrukken: drukkers bij u in de buurt en gecontroleerde prijzen van online labs.

Bron en rechten

Boston Public Library, Norman B. Leventhal Map & Education Center, signatuur G3201.S2 1811 .A58x. Geen bekende gebruiksbeperkingen. Catalogusrecord: Leventhal Map & Education Center →