Middeleeuwse wereldkaarten in negentiende-eeuws facsimile
Een mappa mundi is een wereldkaart in een middeleeuws handschrift. De originelen zitten ingebonden in boeken van een handvol bibliotheken; wat in druk bestaat, danken we aan negentiende-eeuwse geleerden die ze plaat voor plaat kopieerden. De kaarten in deze collectie komen uit twee van zulke atlassen: Mappaemundi: Die ältesten Weltkarten van Konrad Miller, tussen 1895 en 1898 in zes delen in Stuttgart verschenen, met een atlas van 16 lichtdrukplaten, en de Monuments de la géographie van Jomard, van 1842 tot 1862 in afleveringen in Parijs uitgegeven.
Wat u hier vindt
- De Beatuskaart Paris II (Miller, plaat 2) en de Beatus van Turijn (plaat 8): wereldkaarten uit handschriften van het Apocalyps-commentaar van Beatus van Liébana. De History of Cartography voert de grote Beatuskaarten, waarvan er veertien bewaard zijn, terug op een verloren voorbeeld uit 776–86.
- De Hiëronymuskaarten van Azië (plaat 11) en van Palestina (plaat 12), rond 1150 getekend op voor- en achterkant van het laatste blad van een handschrift met werken van de heilige Hiëronymus (British Library, Add MS 10049), met het oosten boven. Miller hield ze voor werk van Hiëronymus zelf; Paul Harvey heeft dat later weerlegd.
- De Sawley-kaart (plaat 13), een Engelse wereldkaart van rond 1190, de eerste afbeelding in een handschrift van de Imago Mundi, nu in Corpus Christi College in Cambridge.
- Een mappa mundi uit Leipzig in het facsimile van Jomard, met het oosten boven, met Rome, Troje en de volken van Afrika volgens Sallustius.
Elk blad is een scan van een echte plaat uit een genoemd archief, gerestaureerd op 300 dpi; er is niets nagetekend. Gedrukte wereldkaarten vanaf de ontdekkingsreizen vindt u bij Oude wereldkaarten.